It started by thinking how ‘simple things’ can really make a difference. I used to do things as great as
possible. I wanted to be unique on my own. And I came up to a conclusion that I
can also be part of this starfish throwing activity with them—but in my own way
again.Saturday, June 2, 2012
A Battle Between Me & Myself
It started by thinking how ‘simple things’ can really make a difference. I used to do things as great as
possible. I wanted to be unique on my own. And I came up to a conclusion that I
can also be part of this starfish throwing activity with them—but in my own way
again.A Lifetime Habit... (Mang Santos)
Kamakailan ay nakita ko lamang siya sa isang lansangan na parte ng aming lungsod, dangan kasi'y may kumakalat na balita na yumao na raw ito dahil sa tindi ng init dito sa aming lugar. Papadyak-padyak sa singtanda na niyang tatlong gulong na bisekleta at nagbabahay bahay upang bumili ng mga bote at bakal dala pa ang bag na lalagyan ng pera na nakasabit sa kanyang tagiliran. Ganunpaman, minsan nga iniisip ko pa, "Di'bat bata pa lamang ako ay ganito na ang sistema ng kaniyang pamumuhay?"
Magtataka dahil sa araw-araw na lamang na ginawa ng Diyos ay ganito na ang paulit-ulit na ginagawa niya. Naaalala ko pa nga na noong bata pa kami ay may kasama pa sa traybayk niyang itinitindang "ice drops" na tig apat na piso at kami naman ay nag-iipon ng mga bote at bakal na maaari nang ipagbili at kung mamalasin ay 75 sentimo lamang ang halaga na hindi pa sasapat pambili ng sorbetes na aking tinutukoy. Mukayain mo, sa sampung bote ng "bilog" na mahahanap ko ay tatlong piso lang ang halaga noong mga panahon na iyon na ibibigay niya sa amin. Manghihingi ako ng kulang sa aking lola at kapag hindi ako binigyan, tiyak na "epic fail". Ngunit sa kabutihang palad ng mamang nakasakay sa bisikleta ay di niya ipagdadamot ang sorbetes na sa amiy nagpapasaya.
"Maraming salamat Mang Santos."
"Owu, walang anuman yon."
Basta ang naiisip ko kapag nakikita ko siya, kung siguro ang lahat ng tao kagaya niya, baka malamang hindi ganito kahirap ang bansang Pilipinas. Sa kabila ng kawalang-hiyaan ng ilang mga pulitiko ay patuloy pa rin ang pagkayod ng isang Juan dela Cruz sa kahit ano pa mang hanap-buhay na marangal. Kahit na bilad sa katirikan ng araw at panay pa ang pagpadyak sa traybayk na puno ng mga bote at bakal...ang mahalaga ay nakakakain sa tatlong araw ang kanyang pamilya.
Kung isa ako ako sa pamunuan ng CNN, malamang ay napili na rin siyang CNN Hero of the Year kasi nama'y simula yata ng ipinanganak ako hanggang ngayon ay puro sa pagpadyak ng traybayk at pamimili ng bote bakal ang ikinabubuhay niya umulan man o umaraw... Napabuntong hininga na lamang ako nang makita ko siya minsan na nakakapoteng luma at inaayos ang kadena ng kanyang bisekleta sa lakas ng ulan. CNN hero para sa akin dahil ayon sa aking lolo na kaibigan ni Mang Santos, nakapagpatapos na siya sa kolehiyo ng kanyang mga anak.
Nakahahanga ang mga ganitong kuwento. Isang magulang na nakapagpatapos ng kanyang anak sa pamamagitan lamang ng pagbobote-bakal. MARANGAL. Samantala, may ilan na SOBRANG YAMAN na nga, WALA pang DANGAL.
Naalarma ako nang mabalitaan kong siya'y pumanaw na isang katanghalian (nang maitala ang pinakamainit na temperatura sa bansa dito sa Kabanatuan). Hindi pa pala. Nang makita ko kasi siya'y akala ko ay minumulto na lamang ako ng magiting kong kabaro.
"Uyy Mang Santos, akala nami'y may nangyari sa'yo..."
"Ahe, oo nga... ey hindi pa pala e nakalista pangalan ko kay San Pedro..."
"Mabuti naman po... Bakit hindi pa ho kayo tumigil sa pagbili ng bote bakal?"
"Naku eh, dito kami nabuhay, dito ako nabubuhay, at dito na rin yata ako mamamatay talaga..haha."
Iyang mga huling salita na yan ang sa aki'y nagpakilabot. Bagamat buwis buhay, handa siyang magtrabaho at maghanapbuhay para sa sarili niya sapagkat nasa ibang bansa na lahat ng kanyang napagtapos na anak at mag-isa na lamang siya dito bansa.
Mga ilang bagay na nagpatanto sa akin na di dapat alintana ang porma ng hanapbuhay ng isang tao basta marangal at kung minsan ang palagian na nating gawain sa tuwina ay nagiging bahagi na ng ating buhay lalo pa't ito ang nagbibigay sa atin ng kasiyahan...
"I must say, once you have tried something that changed your life... This sometimes, become a lifetime habit..."
Lungsod ng Kabanatuan
Sunday, March 18, 2012
"Simple things are even BETTER..."
this article in my desktop computer. I was thinking of what introduction could be nicer to write before somebody texted me a quote “Forget the risk and take the fall, if it’s what you want, then it’s worth it all”---a very simple quotation coming from an unknown sender. As I read it, there was someone whom I remembered, captivated and shook my peaceful mind. A very notable and profound person I have just known last holy week. A very caring and always ready to lend a hand, a man full of unending thoughts and principles in different perspective of servant leadership---His Holiness Luigi di Liegro of Rome---A priest for the needy people. Saturday, March 17, 2012
ANG “MABUHAY” NG DAHIL SA’YO…
Bata pa lamang
ako ay tigib na ang pagnanais ko na kilanlin ang mga taong nakapostura sa mga dingding ng paaralan at yaong mga taong tila ba nangungusap kung iyong tititigan sa mga papel nap era. Basta ang alam ko lang, bayani sila. Yaon bang tipong perpekto at tahasang nagpakamartir para lamang labanan ang mga mapang-aping kalaban. Ang alam ko lang noon ay sila ang bida, at ang mga banyaga naman ang kontrabida. Kapag ba nakikita ko ang mga larawan nila ay para rin bang sumasagi sa aking isip na kaya ko ring itaya ang aking buhay para sa bansang ito na maaaring karaniwan lamang sa isang musmos na isipan.
Sabin g titser ko, “Ang totoo at tunay na bayani ay handang mamatay para sa kanyang bayan.” Kaytagal kong tinalima at isinaisip ang mga pananaw na iyan subalit may ilan pa rin talagang bumabagabag sa aking isip kapag sinasabi kong handa akong mamatay para sa aking bayan. Maaaring ito’y karuwagang isakripisyo ang buhay subalit may mas malalim na pinaghuhugutan ang karuwagang ito.
Si Rizal, GOMBURZA at Bonifacio ay namatay at nagsakripisyo sa kanilang panahon upang makamit lang ang kalayaang ating dati’y minimithi. Namatay si Ninoy sa kanyang mga paninindigan laban sa rehimeng pinaniwalaan niyang banta muli sa kalayaan natin sa kanyang kapanahunan. Sino pa kaya ang handang mamatay para sa bayan sa kanyang kapanahunan?
Hindi lingid sa ating kaalaman na sadyang kay lala na ng sitemang ating ginagalawan. Sistemang hindi lamang pulitikal bagkus sa lahat na yata ng aspetong dati’y maayos naman. Ikaw kaya? Handa ka kayang mamatay para sa ating kapanahunan? Marahil ang iba sa inyo ay tatango sa aking katanungan, at karamihay baka ipagpasakibit-balikat na lamang ang mga ganitong usapin at kapagdaka’y umismid.
Tunay nga na napakamakabuluhan at may saysay ang naging pagkabayani ng mga sinaunang Pilipino sa kanilang kapanahunan pero sa tuwing iisipin ko ang punla sa aking mga kamay at sa bawat kabataan ng ating panahon, nasasalamin ko ang ibang pagpapakahulugan sa salitang BAYANI. Unti-unti ko na yatang naiiba ang tema ng dati kong sinasabi na handa akong mamatay para sa bayan.
Nito lamang nang muli kong masaksihan ang isa pang katanungan na kagaya ng tinanong ko sa inyo na mula naman sa aking kamag-aral. “Handa ka ba na i-alay ang iyong buhay sa bayan?”. Hindi ko alam ang hanging nagbuka sa aking bibig ng mga katagang ito:
“HINDI, MABUBUHAY AKO PARA SA BAYAN…”
Tapos na ang panahong maraming namatay, panahon na para mabuhay para sa bayan at isabuhay ang ipinaglaban ng mga namatay. Iyan ang aking nagging pananaw ng makita ko ang totoong buhay mayroon ang Pilipinas sa panahong ito. Kung tayong mga kabataan ang pag-asa ng bayan, hindi tayo dapat mamatay bagkus, tayo’y dapat mabuhay upang baguhin at i-ahon sa kalugmukan ang bansang minsan nang dinanakan ng dugo para sa layuning makabayan.
Ang mabuhay ng marangal, kapaki-pakinabang, at may disiplinang mamamayan na magiging inspirasyon sa lahat ng Pilipino sa pamamagitan ng simpleng pagtalima sa mga batas at alituntunin, pagmamahal sa kapaligiran, at pagdamay sa mga taong salat.
Isang krusada para sa mga kabataang maka-Diyos at makabayan.

